Potrzeby wychowanków domów dziecka

Potrzeby wychowanków domów dziecka są zatem specyficzne, inne niż potrzeby dzieci mających dom rodzinny; inna jest hierarchia i ważność tych potrzeb z uwagi na posiadanie doświadczenia oraz odmienne środowisko życia.

Niekiedy dziecko zostaje opuszczone przez rodziców natychmiast po urodzeniu i od razu trafia do domu małego dziecka. Często jednak jest kierowane do domu dziecka w wieku kilku lat, mając za sobą krótszy okres pobytu w rodzinie własnej, która mogła opiekować się nim przez pewien czas w sposób wystarczający, a dopiero później je zaniedbała. Warunki, w jakich dziecko pozbawione rodziny żyło przed umieszczeniem w placówce opiekuńczej, sposób, w jaki najbliższe środowisko troszczyło się o nie, postępowało z nim, wychowywało – mają zasadniczy wpływ na rozwój potrzeb dziecka i ich jakość, hierarchię, nasilenie i styl zaspokajania.

Dom dziecka, nawet najlepiej zorganizowany i prowadzony, jest środowiskiem odmiennym niż rodzina. Rodzina składa się z kilku osób, placówka opiekuńcza – co najmniej z kilkudziesięciu. Już to sprawia, że na system nerwowy wychowanka działa nieustannie bardzo duża ilość bodźców wzrokowych i słuchowych, nadmiernie go obciążając, a także duża ilość różnorodnych wpływów, często sprzecznych ze sobą.

Z powodu dużej przewagi liczebnej dzieci nad personelem wychowawczym trudno jest zaspokoić dziecięcą potrzebę obcowania i więzi emocjonalnej z osobami dorosłymi, zwłaszcza że nie łączy ich ze sobą naturalna więź pokrewieństwa, jak to ma miejsce w rodzinie. Dzieci te przejawiają specyficzne potrzeby psychofizyczne. Ich odrębność wypływa z sytuacji życiowych, najczęściej bardzo niekorzystnych, w jakich znajdowały się przed umieszczeniem w domu dziecka. Przejawiają się w stopniu szczególnie silnym potrzebę bezpieczeństwa, ponieważ w środowisku rodzinnym była ona stale zagrożona (często były świadkami libacji alkoholowych, awantur urządzanych przez pijaków rodziców, ordynarnych wymyślań, bójek, wyrzucano je na klatkę schodową lub na ulicę).

Potrzeba bezpieczeństwa należy do najbardziej podstawowych potrzeb psychicznych. Niezaspokojenie jej nie tylko powoduje doraźne przeżycia lękowe, lecz często prowadzi do trwałych skutków: do zaburzeń funkcjonowania układu nerwowego.

Zaspokojenie potrzeby bezpieczeństwa wszystkich dzieci przebywających w placówce, wymaga wielkiego zaangażowania, życzliwego i serdecznego stosunku do wychowanków całego zespołu pracowników.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: